بنا بر یک جمله قدیمی آمریکا و بریتانیا دو ملیت جدا با یک زبان مشترک هستند. این جمله بیانگر تفاوت‌های زبانی این دو منطقه در دنیا است. بسیاری از انگلیسی زبان‌ها در بریتانیا معتقدند زبان انگلیسی آمریکایی چیزی جدا از زبان انگلیسی آن ها است. اما آیا زبان انگلیسی British و American همین قدر با هم تفاوت دارند؟

انگلیسی British و American

تفاوت در دامنه لغات

تفاوت عمده انگلیسی British و American بیشتر در حوزه واژگان و دامنه لغات است. به طور مثال در فرهنگ لغات بریتانیا به کاپوت ماشین Bonnet می‌گویند در صورتی که در فرهنگ لغات آمریکا از واژه Hood استفاده می‌کنند.

نیویورکی‌ها در آپارتمان زندگی می‌کنند در حالی که لندنی‌ها در فلت زندگی می‌کنند.

مثال‌های بسیاری برای این تفاوت‌ها در لغات و واژگان مورد استفاده وجود دارد، اما بیشتر این موارد در صحبت‌ها قابل فهم برای همه است.

اسامی جمع و استفاده متفاوت از آن‌ها

در هر دو زبان اسامی جمع برای افراد یا گروه‌های مختلف وجود دارد که بعضی از موارد باعث ایجاد تفاوت‌هایی میان آمریکایی‌ها و بریتانیایی‌ها است.

در زبان انگلیسی آمریکایی، به کارکنان یک شرکت Staff گفته می‌شود، افراد یک گروه موسیقی Band نامیده می‌شوند. Team اشاره دارد به گروهی از ورزشکاران و موارد دیگری که می‌توان نام برد. آمریکایی‌ها هنگام استفاده از اسامی جمع از فعل مفرد استفاده می‌کنند و می‌گویند The band is good

اما در زبان انگلیسی British اسامی جمع می‌توانند هم به صورت مفرد و هم به صورت جمع استفاده شوند. به عنوان مثال در زبان انگلیسی بریتانیایی، می‌گویند The team are playing tonight

افعال کمکی متفاوت

یکی دیگر از تفاوت‌های دو زبان در افعال کمکی و قواعد گرامری مربوط به استفاده از آن‌ها است. فعل‌های کمکی برای کمک به افعال اصلی وارد جمله می‌شوند، در واقع افعال فعل‌هایی هستند که به تابع گرامری کمک می‌کنند. افعال کمکی وظیفه دارند زمان و روش را معرفی کنند.

یکی از مثال‌ها برای نشان دادن تفاوت‌های دو زبان، فعل کمکی Shall است. در بریتانیا گاهیی از فعل کمکی Shall برای بیان زمان آینده استفاده می‌شود. اما آمریکایی‌ها به ندرت می‌گویند I shall go home برای گفتن چنین جمله‌ای از فعل کمکی Will استفاده می‌شود.

یک مثال ساده‌تر این است که آمریکایی‌ها می‌گویند Should we go now? اما بریتانیایی‌ها از shall برای گفتن این جمله استفاده می‌کنند.

وقتی آمریکایی‌ها می‌خواهند افعال کمکی را منفی کنند هم شیوه‌ای متفاوت از بریتانیایی‌ها دارند. در زبان انگلیسی American برای منفی کردن یک فعل از افعال کمکی به همراه منفی‌ساز not استفاده می‌کنند. برای مثال آمریکایی‌های می‌گویند You do not need to come to work today اما انگلیسی‌ها برای گفتن همین جمله از روش دیگری استفاده می‌کنند و می‌گویند You needn’t come to work today

تفاوت در گذشته افعال

برخی از تفاوت‌های British و American در گذشته افعال است. در هنگام استفاده از افعال برای زمان گذشته آمریکایی‌ها تنها یک شیوه دارند. به عنوان مثال در مورد فعل learn آمریکایی‌ها از گذشته learned استفاده می‌کنند. اما بریتانیایی‌ها از learned یا learnt استفاده می‌کنند. همین مورد در مورد افعالی مانند dreamed/dreamt و burned/burnt و leaned/leant نیز وجود دارد.

آمریکایی‌ها از ed برای حالت گذشته افعال استفاده می کنند اما در بریتانیا از t استفاده می‌شود.

آمریکایی‌ها هنگام ساختن past participle یا وجه وصفی افعال، برای بعضی از فعل‌ها قواعد نامشخصی دارند. مثلا یک آمریکایی می‌گوید I have never gotten caught اما بریتانیایی‌ها برای گفتن همین جمله از عبارت I have never got caught استفاده می‌کنند. بریتانیایی‌ها برای ساختن اسم مفعولی تنها از got استفاده می‌کنند.

اما جای نگرانی نیست، چون در هر دو منطقه استفاده از اسم مفعولی به هر دو حالت قابل قبول است، تنها بریتانیایی‌ها هستند که روش آمریکایی‌ها را قبول ندارند.

تگ‌های سوال

برای سوالی کردن هر جمله می‌توان از tag question ها استفاده کرد و جمله را به حالت سوالی تغییر داد. به عنوان مثال تگ سوالی برای جمله You don’t like him, do you? به این صورت مطرح می‌شود. تگ‌های سوالی شامل ضمایر و فرم تطبیقی فعل است. استفاده از تگ‌های سوالی در زبان انگلیسی British بسیار رایج است، اما آمریکایی‌ها کمتر از تگ‌های سوال استفاده می‌کنند.

تلفظ‌

صدها اختلاف املایی و تلفط لغات میان هر دو گویش زبان انگلیسی وجود دارد. اما می‌توان گفت بدون هیچ مشکلی هر دو گویش قابل درک و مفهوم است.